بر تو ای سوسوی عشق من سلام

تقدیم به رضای دیوانه….. که چرائی عشق من به او یک معما بود

نمی دانم که مافیایی هستی یا قاچاقچی،

تریاکی هستی یا الکلی، جاسوس دو جانبه هستی یا مهرۀ امپریالیسم،

قمار بازی یا جیب بُر، متمول سیراب از ثروت هستی یا بیمار فرسودۀ پیر،  و شاید باراباسی دیگر!؟

من فقط این را می دانم و می بینم که این بار نیز زندگی درس خود را تکرار کرد که عشق مرزی را نمی شناسد

و اختیار انسان تنها در بطن جبر زیبای قانونمندی های طبیعت معنا می یابد.

جان و انرژی سوار بر جسم و ماده قدرت ماورایی خویش را به تصویر می کشاند تا بر مادی گرایانِ سه بُعدی نیز فرصتی دهد

تا شاهد دستی بالای دستی گردند  و جریان زیبای حکومت عشق را بر جهان دریابند. ادامهٔ این نوشته را بخوانید

امروز می خواهم تنبلی کنم!

ساعت نزدیک 10 می شد و من هنوز در رختخوابم وول می خوردم

همه جای خانه نامرتب بود ، کاغذ های مختلف در روی میز کارم پراکنده!

آشپزخانه از ظرفهای نشسته و ریخته به هم انگیزه تازه ای برای نقاشی را بر می انگیختند و پیغام گیر تلفن مرتب با چشمک خود یادآور 12 Massage  از اینور و آنور به من می شدند.  اما من انگار قصد برخاستن نداشتم

ادامهٔ این نوشته را بخوانید

دوستی داشتم اُبنه ای

 درد دل یک دوست

دوستی داشتم اُبنه ای،

قد بلند و خوش سیما و مهربان،   اما با دلی پر از غم و اندوه

از او پرسیدم:   چه ترا وا داشت   که پیش من آیی؟

گفت: روی خوش تو،   لبخند کجی بر لب تو !

گفتم که بیا، خوش آمدی، دل خود را باز کن، دل خود را باز کن!

در اینجا بود که او از پورت مونی (*) خود عکسی بیرون کشید

و پسری زیبا و برومند را به من نشان داد و ادامه داد:

15-16 سال بیش نداشتم که دریافتم گرایشی به زنان و دختران ندارم  و برعکس تمایلی شدید به هم جنسانم! ادامهٔ این نوشته را بخوانید

شعر مواظب باش زیبا ناوک در مطب روان درمانی در تهران

شعر مواظب باش دکتر زیبا ناوک در مطب روان درمانی در تهران

ئابڕوو، ئابڕوو، ئابڕوو!

ئابڕوو، ئابڕوو، ئابڕوو!

به‌ من بڵێ تۆ چیت؟ تۆ کێیت و له‌ کوێ وه‌ هاتووی؟

تۆ چیت ئابڕوو!  که‌ هه‌ر له‌ هه‌وه‌ڵ رۆژانی مناڵیما چه‌پۆکی سه‌رسه‌رم بویت و هۆی ده‌ردوژانی دایکم بووی

ده‌ پێم بڵێ! بۆ چی دایکم له‌ به‌ر دڵت هه‌میشانه‌ ڕووی خۆی ئه‌ڕنی و له‌ خۆی ئه‌دا؟

به‌ من بڵێ تۆ چیت! وا له‌ به‌ر تۆ، هاوسا له‌ هاوسا ده‌ترسێ و دۆست له‌ دۆست و خوشک له‌ برا و پیاو و ژنان له‌

یه‌کتری!

وه‌بیرم دێته‌وه‌ ئابڕوو!

ئه‌و کاته‌ که‌ کچۆله‌یه‌ک زیاتر نه‌بووم وا‌ له‌ به‌ر تؤ، چیها که‌ لێدانم نه‌خوارد، چیها که‌ دژوێنم نه‌بیست

له‌ به‌ر تۆ، نه‌مده‌توانی ده‌نگ هه‌ڵێنم، له‌ته‌ک کوڕان کایه‌ بکه‌م، یا کراسی کورت بپۆشم و گه‌وجی بکه‌م. نه‌مده‌توانی که‌ قونم خورا بی خورێنم.

وه‌بیرت دێ ئابڕوو!

ئه‌وکاته‌ که‌ میمکه‌زاکه‌م، ره‌زای به‌ شوی پیاوێک دا که‌، لێی بێزار بوو، هه‌ر له‌ به‌ر تۆ نه‌ک ناوی ترشاوی لێ نێن،. ئیتر چی بڵێم له‌ رۆژانی تری داهاتووی ئه‌م!

وه‌ بیرم دێ که‌ شاهید بووم چۆن گه‌وره‌کانی خزم و که‌س، گشت له‌ به‌ر تۆ نیوه‌گیان بوون، له‌رزه‌ که‌وتبۆ ئه‌ندامیان، ئه‌وکاته‌ که‌ کچی پوورم له‌ هه‌ڵای دا که‌ کچ نیه‌ و ناشی هه‌وێ که‌ سه‌رمایه‌ی کچێنی خۆی به‌ هاوسه‌ری داهاتوو یو به‌هاوژینی خۆی بفرۆشێ

وێڵ که‌ ئیتر که‌ چیهای بۆ ئه‌مه‌ نه‌چێشت.  بژی بۆ کچه‌ پوره‌که‌م، بژی!

له‌ حاڵی خۆم بێژه‌ و وه‌بیرت بێنه‌وه‌ ئابڕوو!

ئه‌و کاته‌ که‌ په‌ڵه‌ خوێنی مانگانه‌که‌م له‌ سه‌ر لیباسم تکا بوو و که‌سێ له‌ ناو میوانی دا ئاگاداری ئه‌وه‌م ئه‌کا. وه‌ی که‌ له‌م کاته‌دا ئاواتم خواست زه‌وی زاری بکاته‌وه‌ و قوتم بدا.

ئه‌بینی ئابڕوو که‌ چۆن سه‌ر ئه‌سپارده‌ی تۆ بووم که‌ مه‌رگی خۆم به‌ ئاوات خواست ته‌نیا له‌ به‌ر په‌ڵه‌خوێنێ.

ئاخر ده‌پێم بڵێ! ئه‌م وره‌ت له‌ کوێ هێناوه‌ که‌ وا به‌ سه‌رمان دا زاڵ و داسه‌پاوی؟ ده‌ پێم بڵێ!

بروانه‌ خۆت که‌ چۆن هۆکاری هه‌زاران مه‌رگ و قه‌تڵی ناموسیت بۆمان ساز داوه‌.

چیها ژن و کچ و ته‌نانه‌ت پیاوانت قوربان کردۆ، قوربانی خۆت!

ده ‌بۆم بڵێ که‌ رازی گه‌وره‌ هێزی تۆ بۆ من سیحره‌،

له‌ پێناو تۆ که‌ ته‌نانه‌ت، ڕووناک بیران و پێشره‌وانی کۆمه‌ڵیش کۆیله‌و یه‌خسیری هێزی تۆن

که‌ ئه‌وانیش بۆ خۆ پاراستنیان له‌ تۆ به‌ده‌یان جار درۆئه‌که‌ن، خۆ ئه‌نوێنن و دائه‌پوشن و ڕیائه‌که‌ن.

تۆ که‌ وه‌ها ترس و خۆفت له‌ ناخی گیانمان خستوه‌ که‌ له‌ هیچکام له‌ ده‌سه‌ڵات دارانی تر، وه‌کوو سیا، وه‌ک مافیا، ساواک، کاگێبێ ، حیزب الله‌ و ئه‌لقاعیده‌ نه‌ترساوین

تۆ ده‌زانی چ ژیرانه‌ له‌ کاتێک دا به‌ ئه‌خلاق و داب و نه‌ریت و رێگه‌ و شوێن خۆت ئه‌نوێنی، هۆی زۆرترین ده‌رد و ئه‌شکه‌نجه‌ی ئێمه‌ هه‌ی؟!

ئاخ، ئاخ، ئابڕوو که‌ من چه‌ند ئێره‌یی ئه‌به‌م به‌ هێزو به‌ توانایی تۆ.

به‌ڵام ئێسته‌، بڕوانه‌ بۆ ده‌گ مه‌نی و جینایه‌تی خۆت که‌ چیت پێ کردووم ئابڕوو، که‌ به‌م جێگه‌یه‌ت گه‌یاندووم که‌ ته‌نانه‌ت له‌ کاتی ته‌نیایی خۆشما، ئه‌و کاته‌ ی وا‌ هیچ هێزێک و که‌س له‌ به‌ رامبه‌رما نیه،‌

دیسانیش ترسم له‌ تۆیه‌ و خۆفم هه‌یه.‌ وه‌ها سه‌ر ئه‌سپارده‌یه‌کم و که‌سایه‌تیم به‌ شێوه‌یه‌ک له‌ مێشکم شوورا‌وه‌ته‌وه‌ و له‌ ناخه‌وه‌ و له‌ده‌ره‌وه‌ ده‌ست لێدراوه‌ که‌ ته‌نانه‌ت کاتێ که‌سێ له‌ ته‌کمانێ، منی من و منی خۆم، هۆی سه‌رکوت و هۆی کوشتنی داخوازه‌کانی ناو منه‌‌. هه‌ر کاتێکیش به‌ هۆی دڵخواز و هه‌ستی خۆم، ته‌نها هه‌نگاوێک هه‌ڵگرم، وه‌ها گرفتاری، ده‌ردی ویژدان و په‌رۆشی، هه‌ستی په‌شیمانی ئه‌بم،

که‌ هه‌ستی گوناه‌ و جورم، بۆ چرکه‌یه‌ک وێڵم ناکا.

ده‌بینی ئابڕوو که‌ تو چیت به‌ سه‌ر هێناوم، ده‌بینی؟

ببارێن ئه‌ی شه‌لاقه‌کانی به‌ندی خانه‌ی ئه‌وین بۆ جارێکی تر به‌ سه‌رما که‌ سوکنایی ده‌ردی ئێوه‌ پتر له‌ و ده‌ردانه‌ن که‌ من له‌ کێشه‌ی روح و ڕۆانی خوم داکێشام.

ئه‌و کاته‌ که‌ ئه‌وینداری یه‌کێ له‌ دۆستانم بووم و له‌ ترسی تۆ له‌ ته‌نیشتی دا نه‌نیشتم، له‌ ته‌کیا سه‌مام نه‌کرد و له‌ گه‌ڵی نانم نه‌خوارد، قسه‌م نه‌کرد و ته‌نانه‌ت له‌ حه‌سره‌تی نیگاهێکی دامامه‌وه‌ و له‌ دوایش دا هه‌سته‌که‌م کوشت.

ببارێن به‌سه‌رم دا دووباره‌ که‌ ده‌رده‌کانی ئێوه‌، هێورتر بوون له‌و کاته‌ که‌ باوکم ده‌ی ‌ویست خۆی بهاوێته‌ سه‌ر لاقم بۆ پاراستنی شان و پۆزی بنه‌ماڵه‌، تا له‌ته‌ک ئه‌م که‌سه‌ که‌ من خۆشم ئه‌ویست، هاوسه‌ری و زه‌ماوه‌ند نه‌که‌م، ئه‌وسا

به‌ بۆنه‌ی ده‌رچوون له‌ قسه‌ی، بۆ چه‌ندین ساڵ هه‌ڵاوارده‌یی و فه‌قیری و ژان ته‌نیاییم ڕه‌کێش کرد.

ئاخ دیسان بۆ ئه‌و‌ کاته‌ی له‌ ته‌ک هه‌بوونی هاوسه‌رم، ئوگری پیاوێ ژن و مناڵ دار ئه‌بم که‌ بۆ چاو پیکه‌وتنێکی چرکه‌ چرکه‌ کاتم ئه‌بژارد، هه‌ر له‌و کاته‌ش له‌ دیتنی خۆم ئه‌بوارد و هه‌ڵ ئه‌هاتم. به‌ڵام هێنده‌ له‌ دووبه‌ره‌کی ده‌رونما و له‌

ناو تاسه‌ و ماخولیا دا غه‌رق ببووم که‌ نه‌خۆشی سه‌رشێتیم گرت.

ئه‌رێ ئابڕوو، چی بڵێم له‌ ناخی خۆ کوشتنه‌کان و که‌س کوشتنه‌کان که‌ خۆت هه‌ر رۆژ زیاتر له‌ من ئه‌یان بینی.

به‌ڵام له‌وانه‌ تێپه‌رین وه‌ره‌ که‌مێکیش پێ بکه‌نین ئابڕوو

بۆت باس بکه‌م له‌و رۆژانه‌ی ڕواڵه‌تی من چه‌نده‌ بۆت پیکه‌نینی بوو.

وه‌بیرت ماوه‌ ئابڕوو

ئه‌و رۆژانه‌ی که‌ تازه‌ هاتبومه‌ ئیره‌ ( ئاڵمان) چۆن له‌ دووکانه‌ جۆر به‌ جۆره‌کان  به‌ تامه‌زرۆیی و به‌ پرتاو، له‌ دووی مه‌جه‌له‌ و فیلمی سێکسی ئه‌گه‌رام

ناشیاوانه‌، ئه‌ولاو ئه‌ولای خۆم سه‌یر ئه‌کرد تا نه‌وه‌ک که‌سێ بم بینێ و ئه‌وسا له‌ شه‌قامه‌کانی سه‌نت پاولی له‌م سێکس‌ شاپ بۆ ئه‌م سێکس شاپی تر ئه‌چووم و سه‌ر شێواو له‌ چوار ده‌روی خۆم ئه‌ ڕوانی.

پێکه‌نینی بوو ڕواله‌تم، ئه‌ رێ پێت وا نێ ئابروو؟!

یا ئه‌و رۆژه‌ی له ناو‌ کۆری هاوڕێ کانم به‌ ‌وپه‌ڕی فیز و ئیفاده،‌ له‌ سه‌روه‌ت و ماڵی فره‌ و پله‌ و پایه‌ی کۆمه‌ڵایه‌تی خۆم ئه‌دوام، هه‌روا گاڵته‌م به‌ کرین له‌ لیدل ئاڵدی و فلۆمارک ئه‌کرد، به‌ڵام هه‌ر له هه‌مان کات دا‌، بۆ وه‌رگرتنی که‌مێ زیاتر،له‌ دایره‌ی دابین کردنی کۆمه‌ڵه‌، خۆم له‌ غه‌ریبی و فه‌قر و لاوازی ئه‌دا و له‌م و له‌و ئه‌پارامه‌وه‌.

پێکه‌نینی بوو رواڵه‌تم، ده‌نا؟!

یاخۆ وه‌بیرت دێته‌وه‌ ئه‌و رۆژه‌ که‌ له به‌ر‌ پێکه‌نین ئه‌مردی؟ ئابڕوو!

ئه‌و کاته‌ که‌ من له‌ حه‌مامی سۆنادا له‌ ته‌ک پیاوێکی ئاشنا ڕوبه‌ڕو بووم، له‌ ترسی تۆ ‌قیژاندم و نه‌مده‌زانی به‌ ده‌ستی خۆم کام به‌ش له‌ گیانم داپۆشم. وه‌بیرته‌ چۆن پێئه‌که‌نیت به‌ ڕواڵه‌تی سوره‌وه‌ بووم که‌ سوورتر بوو له‌و کاته‌ که‌ له‌ سۆنای نه‌وه‌د ده‌ره‌جه‌ ده‌هاتمه‌ ده‌ر.

ئه‌رێ پێکه‌نه‌! ئابڕوو! پێکه‌نه‌ که‌ تۆ به‌ منی نه‌زان دیسانیش ساڵها پیئه‌که‌نی.

ئه‌رێ ئابڕوو، ده‌رد زۆرن و پێکه‌نینی تاڵیش له‌ من پتر.

به‌ڵام ئه‌وشته‌ که‌ تێیدا ماوام، ڕه‌ها بوون له‌ تۆ‌ و له‌ ترس و وه‌حشه‌تی‌ تۆیه‌ !

چ دژواره‌ به‌ڵام ئه‌مه‌، چ دژوار!

له‌ به‌روه‌ که‌ ئه‌م دیارده‌، ده‌نگ دان به‌ خۆ، له‌ پله‌ی هه‌وه‌ڵ دائه‌نێ و ئه‌مه‌ ئه‌کاته‌ رێ نوین، که‌ هه‌ر بۆخۆت به‌و هه‌ر بۆ خۆت!

بیکه‌ هه‌ر ئه‌وشته‌ که‌ بۆ خۆت ئه‌ته‌وێ و له‌ دڵت دێ و په‌رژین بگره‌ بۆ ئه‌م شته‌، که‌ که‌سانی تر له‌ باره‌ت دها بیر ئه‌که‌ن.

سه‌خته‌و ئێجگار دژوار، ئابڕوو!

به‌ڵام من بڕوا‌م ئه‌مه‌یه‌ که‌ ڕۆژێ دێ، ئێمه‌ هه‌موو مرۆڤه‌کان به‌یه‌که‌وه‌، په‌رده‌ی تۆ ئه‌درین و له‌ ناخی دڵ و گیانه‌وه‌ هاوار ده‌که‌ین: ئێمه‌ ئابڕوومان ناوێ

ئه‌م په‌‌رده‌ و په‌رژینانه‌مان ناوێ.

ئێمه‌ ڕزگاری ڵه‌ خوده‌ی خۆ کوشتن و یه‌کتر کوشتنه‌کان مان ئه‌وێ

هه‌ر له‌به‌ر وه‌ش، رۆژی ئێمه‌، بۆ هه‌میشه‌ و بۆ یه‌کجاری، ئابڕوو! سی ته‌ڵاقه‌ت ئه‌که‌ین، سێ ته‌ڵاقه‌.

له‌ کتێبی عاده تی؟! عاده تی؟! عاده تی؟! زیبا ناوه ک

08 . 06 . 20 Ziba Nawak Hamburg         وه‌رگێڕ گزینگ قازی 2010/6/1

آخر، مبارزه، چرا؟

شعار دادم، اعلامیه پخش کردم، تشکیلات راه انداختم،

اسلحه برداشتم، زندان رفتم، مقاومت کردم   و مبارزه و نبرد.

عزیزانم رفتند، عمر و جوانی ام سپری شد

و از من سردی و جمود و حس انتقام بر جای ماند …

تا روزی رهگذری درویش از من پرسید:

آخر چرا مبارزه؟  ای زیبا روی مشت گره کرده؟

حاصل این بهای گران چه بودند؟  باز کن چین های خشونت بار رُخت را نازنین!

تیز نگاهی متعجب به او انداختم

و گفتم: چه می گویی دیوانه؟ مبارزه معنای زندگی من است.

با گرمی دستم بگرفت و خیره در چشمانم گفت:

زندانبانی با کینه، برده ای را به غل و زنجیر کشانده بود و بر سر او فریاد می کشید

 که هی! تو، ای اسیر و گرفتار من، بدان که تا آخر عمرت، ترا به اسارت خود دارم و به زور و جبر از اینور دنیا تا آنور دنیا خواهمت کشاند تا همیشه در رنج و عذاب بمانی.

اسیر ناتوان و درمانده، خسته سری بلند کرد

و آرام گفت: باشد، چاره ای دیگر نیست. اما این را بدان تو ای کینه ورز انتقام جو،

که تو هم با من همواره کشیده خواهی شد.  چرا که آن سر دیگر زنجیر در دست توست.

من و تو هر دو گرفتاریم.   تو با منی و من با تو.

با حیرت آن درویش را می نگریستم و عنادم رو به خروش بود تا با او به مقابله برخیزد.

که با دو دستش بازوانم را فشار داد و شانه هایم را به تنش درآوردو فریادکی بر سرم کشید:  هی! تویی که زندگیت را فنا کرده ای،

بیدار شو و از خودت بپرس، آخر چه می خواهی؟

 آیا خود نجات یافته ای تا ناجی دیگران شوی؟

کدامین حرص ِ قدرت تو را به شورش وامی دارد؟

می خواهی او برود و تو در جای او بنشینی؟!

خونت رنگین تر است یا چشم و ابرویت زیباتر؟

فریب مده خود را! تحت لوای عدالت و برابری و احقاق حقوق،

که تو خود نیز خواهان اثبات من ِ خویشتن هستی!

و حکومت را برای به کرسی نشاندن ایده ها و اعتقاداتت می خواهی ولاغیر!

تا آن نیاز درونی ات برای قدرت سیراب گردد.

می گویی پرولتاریا و زحمت کشان، می گویی ستم دیدگان و بیچارگان

می گویی دفاع از مظلومان و مستضعفان      و مدعی هستی برای نجات و رهایی آنها

در چه توّهم بزرگی هستی،  گُل من! ای شوریدۀ خشن من!

تاب دیدن حقایق را داری؟    پس آماده باش!

اینجا بود که او دست خود را آرام به روی چشمانم کشید و گفت

حال به خود دوباره نگاه کن!  به خود در عرصه و اریکۀ قدرت!   خوب نگاه کن!

چشمانم می خواست از ناباوری و وحشت از حدقه درآید،

از آن چه در جام جهان نمای می دیدم.

خود را می دیدم در مرکب قدرت به مانند استالین که چه بی رحمانه برای دفاع از کارگران و زحمت کشان،خلق را قتل عام می کردم، خون می ریختم و حتّا حکم اعدام پدرم را به مثابۀ یک سرمایه دار صادر می کردم  تا داعی مدافع حقوق انسان ها گردم  و صدای هر مخالفی را با نام رویزیونیست، اپورتونیست و چی چی نیست و فی فی نیست و همه نیست سر به نیست می کردم.

وحشت زده سرم را در میان دستانم گرفته بودم و دیوانه وار داد می زدم: نه  نه!   این من نیستم!     باور نمی کنم!

لیک آن پیر مرا وامی داشت که آن جام را بیشتر بگردانم و تماشایش کنم.

در زمان و مکان دیگر، باز هم خود را می دیدم به مانند زینب کبرا

که اینک نه دیگر تشنه در صحرای کربلا بود، بل در کنار حسین،  فتوای جهاد می داد

و در زندان های اسلامی با تعزیر و شکنجۀ مردم، حکم الهی را اجرا می کرد

و در شهر اشرف، با نام مجاهد آیات قصاص قرآن را سرلوحۀ مقابله به مثل خود می نمود.

در هر دو حالت چه رعب آور خود را می دیدم که با دلی پر کینه و خشم و مملو از انتقام، این، من ِ درونی ام، تعیین کنندۀ می باشد که چه ملوِن تحت عنوان مبارزه و نبرد و دفاع از ستم دیدگان و مظلومان، چهره عوض میکند.

ترس داشتم از لمس خود و تماشای  وحشی  ددمنشِ  خفتۀ  خود!

آخر چگونه ممکن است؟ چگونه؟  در هم ریخته بودم و مضطرب با این رو به رو !

آیا من بازی خورده ای بیش نبودم؟چگونه می توانم از این غل و زنجیر بیرون آیم؟

رهگذر دانا،   درماندگی و پریشانی ام  را  دریافت.

دستی بر سرم کشید و با محبت مرا در آغوش خود فرو برد

و در حالی که اشکهایم را پاک می کرد، آرام زمزمه نمود:

می دانم که حقیقت گاه بسیار تلخ می باشد.  اما بدان! عزیزم که دریافت آن بسیار شیرین تر است.   بنگر به آینده،    بنگر به افق،  بنگر به تکامل جهان و جهانیان

و شاد باش شاد،  که در تو جوشیدن چشمۀ عشق و محبت را به همۀ کاینات می بینم

Ziba            Hamburg        18.12.06        از کتاب  عادتی؟! عادتی؟! عادتی؟! زیبا ناوک

به من کسی گفت بی غيرت !

 تقديم به يکی از دوستان عزيزم به نام محمد که در تعريف خاطره ای از زندگی اش برايم گفته بود که  در دعوايی ، سر يکی از دوستانش را  با کاسه  بلوری ماست  به علت فحش خواهر، مادر شکانده بود و بازگويی اين خاطره بود که انگيزه ای در من برای نوشتن اين متن ايجاد کرد و تقديم  به تمام کسانی که برای غيرت و ناموس  مجالس را به هم میزنند !     

به من کسی گفت : بی غيرت !

گفتم : باشد ، قبول ، اما مرحمتی نما و بگو غيرت چيست ؟

 گفت : معلوم است معلوم ، دفاع من از ناموس

گفتم : ناموس ؟ – چه جالب!  آوايش خوش است ، اما آن را هم نمی فهم .

  گفت : (1) اَه scheisse،  تو نمِی دانی ! ناموس يعنی مادر و خواهر و زن و دختر من  و کسی  نمی تواند به آنها چشم چپ بدوزد و نظر بد داشته باشد خرخره اش را می جوم . چه فکر کردی خيال کردی من بی غيرت و بی ناموس ام ؟

گفتم : چشم چپ و نظر بد چگونه است؟  آيا چشم دِفورمه می شود و سياهی اش منحرف ؟ برايم بگو !

گفت : آه از دست تو (2)Dummkopf کله خراب ، چگونه خر فهمت کنم؟ کسی حق ندارد به زن و خواهر من نگاه کند و از آنها خوشش بيايد . اينست نظر بد ، نه چپول شدنِ چشم، فهميدی ؟

 گفتم : نه ، شوخی میکنی . آخر چرا نبايد به خواهر و زن تو کسی نگاه بکند ، اگر آنها قشنگ و زيبا و دل انگيز باشند . چرا نبايد از زيبائی آنها لذت برد ؟ آيا حق زيبايی ها در تعريف کردن از آنها  نيست ؟

گفت : چه می گويی عوضی! مرا عصبانی نکن ، کسی خوشش بيايد به آنها لبخند بزند ، خوشش بيايد چشمک بزند . خوشش بيايد به آنها احساس پيدا کند و خوشش بيايد به آنها نزديک بشود . اينو میخوای ؟

گفتم :  (3) Na  und ?!  , Ja  که چی، عيبش چيست ؟

گفت : (4)  Na , und و زهرمار، حرف دهنت را بفهم، فکرمیکنم که تو کتک دلت میخواهد. کسی حق ندارد احساس داشته باشد و از ناموس من خوشش بيايد و بخواهد  کم کم  لاس هم  بزند .

گفتم : آخ ، حيف (5) schade، آخر چرا بايد انسان خود را از اين محبت و نعمت قشنگِ  لاس زدن   محروم کند ؟

گفت : وااااای ، واااای که تو داری آن روی مرا بالا می آوری . خانم ! خانم ! برای من که مرد هستم اشکالی ندارد و من می توانم با هر کس که دلم خواست لاس بزنم . اما اين حق برای خواهر و مادر و زن من هرگز !

گفتم : آهان ، فهميدم ، يعنی اين خانم هايی که تو با آنها می خواهی لاس بزنی نبايد پدر و  برادر داشته باشند. منظورت اينست ؟

گفت : تو داری منو ديوانه میکنی خانم! من نمي دانم. دارند يا ندارند برای من مهم نيست ، فقط بايد خواهر ، مادر و زن من نباشند، بعدش ديگر برايم اهميت ندارد، خرفهم  شدی؟ استغفرالله ! من آبرو دارم آخر مردم چه می گويند، بگذارم که آنها فکر کنند من بی ناموس و بی غيرتم ؟

خواهر و مادر و زن من بايد که عفيف باشند و همواره بايد احساس خود را بکُشند،  بله !                                     خواهر و مادر و زن من بايد که نجيب باشند و دم نزنند و آرام و رام باشند .                                                             خواهر و مادر و زن من بايد که عصمت داشته باشند و به آخرت خود درآن دنيا بينديشند و به آبروی خود در اين دنيا

گفتم : آهان ،  و اما تو در اين دنيا به عيش و نوش خود و تحکيم اعمال قدرت خود؟ اگر درست فهميده باشم .

گفت : نه خانم جان ، منهم به فکر آخرت خود و آبروی خود در اين دنيا هستم ، ولی تو نمی فهمی که ما مرديم و با شما زنها خيلی فرق داريم ما می توانيم و اجازه داريم شرعاً و عرفاً خيلی کار ها بکنيم ، اما شما ها بايد قبول کنيد بلاخره زن هستيد .

گفتم : Na , und ?

گفت : (6) Na, und, und? که چی که چی ندارد . پر رويی نکن ، تو اگر زن يا خواهر من بودی اين und  و  Na , und ها را به تو می فهماندم .  حيف که غريبه ای و زن هم هستی و دستم را روِيت بلند نمی کنم . پررو !   هر چه می گويی،  میگه Na , und?  و  und? ، شيطونه میگه …..

گفتم : خوب، من اگر زن يا خواهر تو بودم و در يک مجلس عروسی به مردی توجه می کردم و او به من ، چه می شد؟

گفت ( با دندان قروچه ) : خوب ، خوب، چه حرفها ، چه چيزها چشمم روشن! و ادامه می دهد (باعربده )  : میدانی چه می کردم؟

من مجلس ميهمانی و عروسی را به هم میزدم ، آره ! کسی به ناموس من نظر بياندازه من چشمش را در می آورم.

من که بی غيرت نيستم آرام بنشينم و عربده نکشم . من که بی ناموس نيستم دم نزنم و مجلس را به هم نريزم.      من مرد نيستم اگر روزگارشان را سياه نکنم. بله ! ما اينيم.                                                                                   و توی خانه هم پدرِ زن يا خواهرم را درمی آورم و روزگار را هم برای آنها سياه می کنم،  هر دو طرف بايد بدانند با کی طرفند ، با يک ناموس پرست با غيرت !                                                                                                                 تو هنوز خانم آن روی مرا نديدی ، من درسی به تو می دهم که هرگز فراموشت نشود و پوزه ات را چنان خونين می کنم که ديگر به کسی توجه پيدا نکنی و بفهمی هم که غيرت و ناموس چيست !

گفتم ( آرام وکمی با ترس ): خوب ، خوب عزيزم  داد و فرياد نکن . من يواش يواش معنی آنها را خوب می فهم . فقط صدايت را کمی پائين بياور تا همسايه ها اعتراض نکنند.

گفت: (7) scheissegal ، scheissegal  است.  مهم نیست من بايد خوب حاليت کنم . بذار از آن روز برايت بگويم که چطور رگ غيرت من بالا زد ، آن وقت که مرتيکه الدنگ  فحش خواهر ،  مادر به من داد . نشنيدی از اين و آن که من با آن يارو چه کردم؟ کاسه بلوری ماست را روی سرش شکاندم. بله ! کارش به بيمارستان و عمل جراحی کشيده شد .

با وحشت گفتم : آخ نه ، چرا ؟ چرا ؟ فقط برای يک فحش و يک حرف ؟ خواهر و مادرت هم آنجا بودند يا نه ؟

گفت (باعصبانيت): يعنی چه آنجا بودند، آنجا بودند؟ آنها لازم نيست که باشند. باشند ، نباشند مهم نيست. مهم نشان دادن ناموس پرستی من است که من هم با حملۀ خودم به او و شکاندن سرش نشان دادم.

گفتم : باور کردنی نيست ، آخر فقط برای يک حرف ، يک ناسزا؟ آن هم به کسانی که اصلاً حضور نداشتند . خوب میگذاشتی که آن مرد با فحش و ناسزايش دلش خالی میشد . برای چه سر او را شکاندی و او را خونين و مالين کردی؟ آخر چگونه  میتوانی اين قدر جاهل باشی چگونه ؟

گفت : من جاهل نيستم . من آبرو و حيثيتم را حفظ کردم . تو بی رگ و بی غيرتی!  و معلوم نيست که از کدام سياره به اينجا آمدی .

گفتم : اين بی غيرتی و بی رگی افتخار من است، اما از تو بگويم که چگونه قربانی غيرت و ناموس هستی و معلوم نيست که چه دفعاتی در زندگيت از ديگران به خاطر اين جهالت ها، ضرب و شتم ها متحمل شده ای وچه آثاری از زخم های گذشته در پيشانی و بدنت داری ؟ و هر آن بار که به آنها نظر می افکنی، مانند تاتوهايی که در اندامت نقش بسته اند يادآور حماقت های تو هستند و يادگاری از جنگ جهالت ها .

گفت : تو کنايه میزنی به حماقت ما که يعنی ما هم سالها بيهوده برای غيرت و ناموس رنج و عذاب داده ايم  و حتّا قتل ها به راه انداخته ايم؟

گفتم : آری ، انگار که کم کم حرف هم ديگر را می فهميم.

گفت : مثل تو پررو کس نديده ام .

گفتم : (8) Egal و بی تفاوت است بر من ، هر چه که تو به من می گويی، اما اين را برايم بگو که آيا  لُبِ مطلب و عمق فاجعه را دريافته ای يا نه ؟

گفت : يعنی ما آن قدر جاهل و نفهم بوده ايم که جنگ و دعوای ما همه بی اساس بوده و بس .

يعنی ما اين همه آدم که برای غيرت و ناموس، هم ديگر را زده ايم ،

با هم قهرکرده ايم و حتّا یک دیگر را کشته ايم و از آن طرف زنان و خواهرانمان را منع و سرکوب کرده ايم

و تحت فشار و کنترل خود قرار داده ايم، هيچ حاليمان نبود و تو يکی حاليت هست ؟

گفتم : اگر در شهری که همه بيماری سل دارند و همه سرفه  میکنند يکی سالم باشد و سرفه نکند غير نرمال است و در اقليت . اما چه چيز اصل برای حقانيت است اکثريت يا حقيقت ؟

گفت : مرا هم مثل خودت ديوانه نکن . خوبست که من هم بی غيرت و بی ناموس باشم ؟

گفتم : آه ، آه که آرزوی من است.

گفت : چه می گوئی ديوانه ؟!    چه آرزوئی عجيب !

گفتم : شايد که ديوانه باشم ،     اما آرزويم بی جا نيست !

                                                 باورم داشته باش که آرزويم بی جا نيست!

Ziba           Hamburg      21. 6 . 2005         از کتاب  عادتی؟! عادتی؟! عادتی؟! زیبا ناوک

اَه، گُه : Scheisse -1        احمق ، کله خراب : Dummkopf -2         بله :  Ja  -3

و که چی؟ :   Na , und?  -4         افسوس، حیف : schade -5    و : und  -6

ابراز بی تفاوتی با حالت خشم و غضب :  Scheissegal  -7     بی تفاوت، یکسان :  Egal  -8

عبادتی نبود، عادتی بود

مریدی پریشان خود را به پای شیخ صنعان انداخته بود و گریان التماس می کرد: آخر شیخ شما چرا؟ بر سر 700 مرید شما چه خواهد آمد؟ این همه رسوایی و بی آبروئی برای یک دختر ترسا، برای ورپریده ای که تمام آرامش و زندگی ما را بر هم زد. پس این همه رنج ها و ریاضت ها برای چه بودند؟ حاصل 70 سال عبادت چه می شود؟ نکنید با ما شیخ، برای یک زن، آن هم زنی کافر. التماستان می کنم همه چیز را نابود نکنید! خواهش می کنم، خواهش می کنم.

شیخ صنعان، متأثر دستی بر سر آن مرید کشید و آرام گفت:  70 سال عبادتی نبود، عادتی بود و دختر ترسا گذرگه ای بود برای من برای درک حقیقت! و بدان تو ای دل سوخته که نام و نشان و مقام و منزلت های بالای عرفان نیز حجاب هایی هستند که باید دریده گردند.

نوجوانی ناظر براین صـحنۀ تاریخ حیران و متعجب ایسـتاده بود و غرق در پـژواک صدای شیـخ صـنعان بود که می گفت:   «عادتی؟! عادتی؟! عادتی؟!»

او با خود می اندیشید: پس یعنی که چی؟   این رسم و رسوم ها، این آئین و مذاهب، این اصول و ضوابط ،  یعنی که چی،   حتّا این چراغ قرمز و نارنجی و سبز؟

در این اندیـشه ها بود که رفیقـش تکانی به او داده و گفت: هــی، کجائی، خوابی؟ چـراغ خیلی وقـته که سـبز شـده، دِ بجُنب!

او خرامان خرامان راه افتاد. مسافتی نرفته بود که ژولیده مردی با لباس های کثیف و متعفن با شیشه عرقی در دست به او تصادم کرد که تلو تلو کنان زیر لب رباعیات نسبت داده به خیام را پرت و نابجا بر زبان می راند.

پژواک صدای شیخ صنعان در این نوجوان اوج گرفت و از خود پرسید:  آیا این بدمستی و مستی ها نیز عادت و اعتیادی بیش نیست که عاملان برای توجیه آن خیام ها را پلی ساخته اند؟

او سر تکان داده و راه خود را پیش گرفت.

در بین راه توده ای سیه پوش گریه کنان بر سر و صورت خود می زدند  و برای مرده ای سوگواری می کردند.

 یکی جیغ می کشید و بابا ، بابا می گفت  و آن دیگری خاک آلود، برادر، برادر.

مردی بر روی زنی غش کرده با موهای پریشان آب می پاشید و بچه ای از وحشت این هیاهو به این طرف و آن طرف می دوید.

در این هنگام دختری با سینی حلوا به سوی این نوجوان آمده و گفت: بفرمائید، صلوات و فاتحه یادتان نرود!

نوجوان زیرِ لب، جملۀ شیخ صنعان را زمزمه کرد و بی اعتنا به راه خود ادامه داد.

او هنوز خیابان اصلی را ترک نکرده بود که صدای بوق اتومبیل ها و پشت سر هم  بیبیب بیب کردن آنها رشتۀ افکارش را پاره کرد.

همه به دنبال ماشین عروس و داماد راه افتاده بودند و گوش مردم را از عادت و واقعۀ مهم  شبِ زفاف کر می کردند.

نوجوان بی اختیار به یاد دختر عم اش افتاد که یک ماه بعد از عروسی مفصل اش چگونه کارش به دادگاه ها و طلاق و طلاق کشی ها کشیده بود.

او پوزخندی زده و دست ها بر گوش ها از اینور خیابان به آن طرف می رود.

قدم زنان و متفکر بعد از مدتی به مسجدی می رسد که عده ای در حیاط آن غذای نذری پخش می کردند.

شرط گرفتن این غذا، عزاداری و سیاه پوشیدن و بر سر و سینۀ خود زدن بود و باید به زور هم  که  شده  چند  قطره ای  برای  امام  شهید  اشک  می ریختی تا به فیض آن می رسیدی.

آه که چه غوغایی بود.

 یکی می گفت این غذا شفا می ده، آن دیگری التماس می کرد که توی خانه مریض داره، این آن را هُل می داد و آستینش را می کشید و آن دیگری در فشار مردم داد می کشید.

یکی بر سر خود به خاطر امام می زد و آن یکی بر سر دیگری برای طعام !

غلغله بود و آه و فغان و سینه زنی و زنجیر زنی هم که چاشنی این صحنه ها بودند.

توریستی در حین عبور از یکی  پرسید: اینجا چه خبره؟  چرا مردم  گریه و زاری می کنند و خود را می زنند؟

-  برای امام بزرگواری است که شهید شده و جانش را برای خدا و مردم از دست داده.

-   کی این واقعه اتفاق افتاده؟

-   1400 سال پیش.

توریست دوباره پرسید: خوب پس چرا حالا اینها عزاداری می کنند؟ آن هم به این وضع شنیع و وحشتناک؟

پسری تُخس و شوخ از آن جمع که بی تفریحی و وقت گذرانی او را به آنجا کشانده بود، لهجه عوض کرده و با مسخره گفت: آقا اینجا کمبود امکانات هست. خبر به مردم دیر رسیده و اینها حالا فهمیده اند !!! و با سُقلمه به رفیقش هر دو زدند زیر خنده.

نوجوان نیز خنده کنان از این عادت و عبادت و تناقضات درون آن سر تکان داده و پیش می رود.

در کنار سرک بعدی او متوجه پلیسی می شود که جوان غریبه ای را مورد پرس و جو قرار داده و برای نداشتن کارت شناسائی او را مواخذه می کند.

غریبه با رنگ پریده و مضطرب در پی توجیه خود بود که او را به مجازات نکشانند، لیک آن پلیس تکرار می کرد که شما خارجی هستید و … و کشمکش همچنان ادامه داشت.

نوجوان  معترض  و خشمگین از کنار آنها گذشت و این بار بلند رو به آن پلیس گفت: آخ چه جاهلانه!   این مرزهای قراردادی،   آخ چه جاهلانه!

در این هنگام، های و هوی جوانان محله ای رشتۀ افکار او را پاره کرد که برای طرفداری از تیم فوتبال ملی خود با گروه دیگری گلاویز شده بودند.

یکی شیشۀ آبجو پرت می کرد، آن دیگری سیگار در دهان با جفتکی پسری را روی زمین می انداخت و داد و فریاد و فحش و بد و بی راه بود که فضا را پُر کرده بود.

نوجوان با خندۀ تلخی زیر لب زمزمه کرد: بزنید هم دیگر را، محکم تر! که سرمایه داران نیازمند این حماقت هایند!

دفاع از تیم ملی خود و تعصب کورکورانه!   این نیز عادتی است، عادتی دیرپا!

و راهش را ادامه می دهد.

چند قدمی بیش به مقصد نمانده بود که چند پسر بچۀ 10 – 11 ساله توجه اش را جلب می کند که به نوبت بر سیگاری پُک می زنند تا ادای بزرگ تر ها را در بیآورند.

نوجوان بی اختیار به یاد بزرگ ترهایی افتاد که روشنفکری و آزادمنشی خود را در دو امر مشروب خوردن و سیگار کشیدن نشانگر بودند و فخر بر این جسارت تابو شکنانۀ!!! خود می نمودند.  پس چه گناهی بر این کودکان بود ،  آن گاه  که  خانه  از پای بست ویران بود.

در این لحظه نوجوان احساس کرد که آن پژواکِ عادتی، عادتی، عادتی؛ نه دیگر صدای شیخ صنعان، بل ندای دل او و انعکاس صدای خود او گشته است.

و در این شوق دریافت بود که متوجه مقصدش در آن طرف خیابان می شود.

او به اینور و آنور خیابان نگاهی می اندازد و مشتاق و پرشور با زمزمه ای دل نشین بر لب برای رسیدن به 48A راحت و روان از چراغ قرمز گذر می کند.

Ziba     20.05.06    Hamburg       از کتاب  عادتی؟! عادتی؟! عادتی؟! زیبا ناوک

دوستی داشتم اُبنه ای،

 درد دل یک دوست

دوستی داشتم اُبنه ای،

قد بلند و خوش سیما و مهربان،   اما با دلی پر از غم و اندوه

از او پرسیدم:   چه ترا وا داشت   که پیش من آیی؟

گفت: روی خوش تو،   لبخند کجی بر لب تو !

گفتم که بیا، خوش آمدی، دل خود را باز کن، دل خود را باز کن!

در اینجا بود که او از پورت مونی (*) خود عکسی بیرون کشید

و پسری زیبا و برومند را به من نشان داد و ادامه داد:

15-16 سال بیش نداشتم که دریافتم گرایشی به زنان و دختران ندارم

و برعکس تمایلی شدید به هم جنسانم!

شرمیدم و شرمیدم، خود را سرکوب کردم. فحش ها و ناسزاها نثار خود نمودم

و دیگران هم از عزیزان و دوستانم در این سرکوب و سرزنش از من پیشی گرفتند.

بیمارم خواندند، غیر طبیعی و آنرمالم شمردند، منحرف و فاسدم نامیدند، انگشت نمایم کردند، به مجامع خود راهم ندادند، تنبیه بدنی ام نمودند ومجازات های بسیاری برمن روا داشتند. با این فشارها از درون و بیرون احساساتم را برای مدتی فرو می نشاندم،

اما دیری نمی پائید که باز هم خود را به اشکالی نشان می داد.

در این جنگ و ستیزها بودم، تا روزی که او را دیدم.

او مرد نازنین من! مرد محبوب من! آن جوانی که نیمۀ من بود و مرا می فهمید

 و چه زیبا نگاه های عاشقانه ای داشت!

و عجیب، به او هم اُبنه ای می گفتند، درست مثل من!

با تبلور نیروی عشق در وجود من، کم رنگ شدن قوۀ ستیز و سرکوب را احساس کردم.

اینجا بود که دیگر از خود نمی شرمیدم

و خود را مانند انسان های دیگر محق یک رابطۀ عمیق و واقعی می دیدم.

آری، من و او به راحتی عاشق هم دیگر شدیم و یار و همدم هم!

با او بود که زندگی ام پر از شور و عشق شد

و با یکی شدن با او معنای جمع ریاضی 1+1 در فراتری از بی نهایت برایم مفهوم یافت.

نقش زن و مردی برای ما فرقی نداشت و اثبات وجود در فاعل و مفعول

و برتری قدرت برایمان پوچ و واهی بود.

ما با جسم و جان خود، روزی در این نقش و روزی در آن، در وجود هم دیگر فرو

می رفتیم و غرق می شدیم و دوباره یک جان در دو کالبد می گشتیم.

اما در این وادی پر بیداد،     در این وادی پر بیداد،

ترس این هیولای نابود کننده از درون و بیرون قصد رها نمودن ما را نداشت

و مانند  سایه ای هولناک بر روی ما سنگینی می کرد.

بیداد، بیداد، بیداد،       ترس، ترس، ترس،

ما را به تظاهر و دروغ از طرفی و پنهان کاری و رازداری از سوی دیگر می کشاند

و این سازگاری با زلالی عشق ما نداشت،   نه نداشت.

ما بی آن که بخواهیم، می رفتیم که در انبوه تناقضات و دوگانگی ها خود را برای همیشه

به نابودی بکشانیم و در این برزخ عذاب دهنده چاره ای ندیدیم جز گریز، گریز از بیداد!

در آخرین شامی که با هم بسیار گریستیم، به امید دیدارِ هم،    هر چند در آینده ای دور،

در آغوش هم به خواب رفتیم.

و از آن شب بود که من دیگر او را ندیدم،او به سویی گریخت و من به سویی دیگر.

و خاطره ای با یک عکس زیبا، یادگاری ماند برای من،

به همراه سردی احساس و دلی پر غم.

حال به من بگو! تو ای کج لب خنده رو!

                                                        آیا می توانم باز هم عاشق بشوم؟

Ziba    Hamburg   20.10.05                  کتاب عادتی؟! عادتی؟!عادتی؟! زیبا ناوک

(*) – پورت مونی : کیف پول                                

خود کشتن همیشه محکوم نیست!

تقدیم به فریدون عزیزم ، که با خود کشتن بُعد دیگری از جسارت خود را نشان داد

آنچه عطار را عطار کرد، مرگ بود.                  مرگی با اراده، مرگی با اختیار.

آنچه صادق را هدایت کرد، مرگ بود.                مرگی با اراده، مرگی با اختیار.

آنچه ون گوگ را چنان ویژه نمود، مرگ بود.       مرگی با اراده، مرگی با اختیار.

حال بشنو! تو ای پیر کهن سالِ اسکیموی،   که مرامت را می ستایم!

آن گاه که درمانده و عاجز شده ای و دیگر نشاط ادامۀ زندگی را نداری، از همۀ نزدیکان و دوستان و اعضای خانواده صمیمانه وداع می گویی و در آن شب سوزناک یخبندان قطبی در انتظار حیوان درنده ای می نشینی تا طعمۀ لذیذ او گردی.

چه شگفت آور است دریافت آن صحنۀ دشوار،

آن گاه که آن وحشی گرسنه به سویت خیز بر می دارد

و تو بی مقاومت و با آرامش و میل در میان چنگ و دندان های او فرو می روی

و به راحتی خود را طعمۀ او می سازی.

سخت است، سخت!  درک راز نهفته در این قانونمندی طبیعت!

تو بگو ای عقاب تیز پرواز پیر،   تو ای سرور پرندگان!

چه شورشی در تو برپا می شود و چه انگیزۀ پنهانی، بیدار؟

آن گاه که دیگر خواهان زندگی نیستی،

آن چنان از آن بالا بالاها، تیز و با شتاب به سوی سنگلاخ های کُشنده خیز برمی داری

تا خود را به آغوش مرگ بیاندازی که تو گویی لذیذترین طعمه ات انتظارت را می کشد.

بگو که چیست آن قوۀ بیدار شده که من مشتاق حس آنم.

و با شمایم ای نهنگ های عظیم و پر مهر!

چه می شود شما را ای وال های زیبا؟

چه طغیانی در درونتان به جوش می آید و موج کوبنده ای بر روانتان می گردد

که همگی خود را دسته جمعی به سوی ساحل می کشانید

و با اعتصاب و عدم بازگشت به آب در بستر مرگ فرو می روید؟

آخر چه می خواهید بگویید؟           بلند،   بلند،   تا من هم بفهمم.

وای بر من که ادعای شعور و اشرفیّت دارم

                                      اما تو باید جان دهی تا شاید من قطره ای دریابم

افشا کنید، رازهای درون را   و به نثر کشید انگیزه ها و محرک های اعمالتان را

تو ای انسان دانا

         تو ای اسکیموی کهن سال

                            تو ای عقاب تیز پرواز

                                      و تویان ای نهنگ های بی آزار!

تا بر منی که ناظر و تماشاگر این چرخ دورانم

کوچک تنشی برای اندیشه و تفکر باشد و شاید از خود بپرسم،

 آن گاه که من هم پیرزنی تکیده و عجوزه ای بیش نباشم

 که تنها زندگی نباتی از من بازمانده باشد

 و چند نفری صبح تا شام برای مراقبت و نگه داری من اسیر و گرفتار بوده باشند؛

 آیا نمی خواهم که مانند آن اسکیموی کهن سال باشم؟

و یا آن گاه که معلولی قطع نخاع از ناحیۀ گردن باشم که مانند لشی روی تخت بیمارستان، نه بهتر بگویم مرگستان بیفتد و روزانه شاهد نگاه های ترحم آمیز و تهوع آور

ملاقات کننده هایم گردم که با جعبه های شیرینی دردست برای صدقه سری های

بچه هایشان دور سرم گِرد می آیند.

آیا نمی خواهم که مانند آن عقاب با پروازی تیز خود را به سنگلاخ ها بکوبم؟

و آن گاه که من هم در دریای ظلم و بیداد و تجاوز بشر بر مبنای جهالت و تحجر

غوطه ور می شوم که او برای اثبات منِ خویش، جهانی را به آلودگی تام می کشاند.

آیا نمی تواند خود کشی دسته جمعی به سان وال های عظیم الجثه

نشانه ای از اعتراض و مبارزه باشد؟

  و یا آن گاه که زندگی بی معنا می گردد

  و خود را به سان اسب عصاری می بینم

  که روز و شب به گِرد سنگ آسیابی می چرخم بی آن که از نقش خود آگاه باشم

  و عزیزانم را در عین نزدیکی فرسنگ ها از خود دور می بینم.

  آیا نمی خواهم در جایگاه ون گوگ باشم؟

  با این حقایق است که من خود را با این پرسش عمیق روبرو می بینم

  که آیا Freies sterben (*) و مرگ آزاد و با اختیار نمی تواند  گاه  بسیار شیرین باشد؟

   Ziba       Hamburg      09.10.05               کتاب عادتی؟! عادتی؟!عادتی؟! زیبا ناوک 

 (*)Freies sterben   = مرگ آزاد و با اختیار 

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.

به 4,894 مشترک دیگر بپیوندید