Women’s libration and Freedom from men’s Oppression and Mentality.   بهروز آبشار در این کلیپ از نقاشی خود در باره شکوفائی زن و ….. برهنگی او می گوید ….

در این کلیپ، زیبا ناوک در مصاحبه ای با رادیو سرباز در باره غیبت و پشت سرگوئی و چگونگی برخورد به این پدیده صحبت می کند  جمعه 1.10.2010

در ابتدا به دنبال افراد هم گروه یا نزدیک به گروه سیاسی خود مثل پیکار، رزمندگان و غیره بودم. اینجا دیگر همه افراد حکم گرفته بودند و یک شناسنامه سیاسی از خود داشتند بماند که بعد از مدتی به یک عنوانی معروف می شدند، سرموضع، مقاوم، بریده، تواب، خائن، و….

متاسفانه در جامعه ما فرهنگ حذفی و مارک زدن بسیار معمول است بویژه که در جوی مثل زندان اینها خود را به شکل حادتری نشان می دهند. البته خبرهای بهم رسانده شده تا حدی خمیرمایه حقیقت را در برداشتند.

به قول معروف « تا نباشد چیزکی، مردم نگویند چیزها » ولی در آن سیستم زمخت و کلیشه ای گروههای سیاسی، افراد با کوچکترین مساله و اختلاف نظری کنار زده می شدند. رویزیونیست، اپورتونیست و ضدانقلاب و غیره خوانده شده و طرد می گشتند. انشعابات و جدائی ها صورت می گرفتند و…

این برخوردهای خشک را من در همان ابتدای ورودم به بند 7 شاهد بودم. حتی به ابرو برداشتن و نوع لباس پوشیدنم اعتراض کرده بودند. در این رابطه بخصوص از بچه های پیکار یک ذهنیت منفی دارم.

در همان روزهای اول یکی از این بچه های سهند که شنیده بود من سهندی هستم، پیش من آمد. من او را آن زمان خوب می شناختم ولی او مرا نه. او زیردست زیردست من بود. همان طور که من از سرگروهها و افراد رده بالای خودم اطلاعی نداشتم افراد زیردست من هم بهمان ترتیب مرا نمی شناختند.

اسم تشکیلاتی این دختر17-18  ساله خدیجه بود. تا جائی که یادم می آید این فرد باید فرح مرتب باشد. او از بچه های جنوب، جوانمرد قصاب یا منطقه دیگر بود كه من مسئولیت آنها را بعهده داشتم. طرز لباس پوشیدن خدیجه هم خیلی كارگری بود یك پیراهن و تنبان گشاد.

من به دلایل امنیتی و تشكیلاتی و اینكه این رده ها دیگر نقشی را بدان صورت كه در بیرون بود بازی نمی كردند، نمیخواستم خودم را به این دختر معرفی كنم. مثلا به او بگویم« میدونی كه تو زیر دست من بودی!!» این برخورد از نظر من مسخره و پایین بود.

خدیجه یا همان فرح با یك حالت جدی و آمرانه گفت:« سیبا! ما یك سری از بچه های سهند می خواهیم با تو صحبت كنیم.» من از برخورد او اصلأ خوشم نیامد، ولی قبول کردم.

جلسه بالای تخت سوم سلولی تشكیل شد. 4-5 نفر بودند. بقیه یادم نمی آیند. خدیجه یا یک نفر دیگر شروع به صحبت می كند:« بله! سیبا! ما خبرهائی شنیده ایم و می خواهیم توسط  تو آنها را روشن تر نمائیم. میدانی که علی بدون تحمل هیچ شكنجه ای اطلاعات و اسامی افراد زیادی را داده و با همكاری اش، ضربه  شدیدی به گروه زده …. و این كه او خائن است نظر تو چیه؟»

 - آره، خیلی از این خبرهایی كه شنیده اید درست است. علی بدون شكنجه همكاری كرده، اطلاعات داده، حتی در باره من هم هر چه می دانست را گفته و..

من از ملاقاتم با علی، دادگاه مشترکمان و تشکر آنها، از ملاقات کوتاه با زری که این گفته ها را در باره علی تائید کرده بود و کلاً ازهمه چیز برای این دوستان توضیح دادم.

ولی در آخر گفتم:  با تمام این احوال این ها برای من کفایت نمی کنند که من علی را خائن بنامم. من نمی توانم بدون اینکه به علی فرصت دفاع از خودش بدهم او را پیشاپیش محاکمه کنم. در این صورت خودم را نخواهم بخشید. من منتظر ملاقات با او می مانم.»

گفتگوهای ما زیاد بطول نینجامید. آنها وقتی موضع گیری مرا دیدند، با تاکید بر نظر خودشان برای آخرین بار از من پرسیدند:« آیا تو حاضر نیستی علی را خائن بخوانی» -  نه! حداقل فعلاً نه!

 جلسه به پایان رسید و من از تخت پائین آمدم.

از فردای آن روز به هر کس سلام می کردم، رویش را از من برمی گرداند. پیش هر کسی میرفتم یکجوری جوابم می کرد. فکر کن تا دیروز با کسی دوست بودی، امروز با ناباوری با برگرداندن صورت او روبرو می شوی بدون اینكه به تو توضیحی بدهد و یا حداقل چرایش را بگوید. یك نفر، دو نفر نبودند.

خلاصه فهمیدم بایکوت شده ام و این نتیجه عملی آن جلسه کذائی بود. اگر آنها حداقل به خودم صریحاً می گفتند:« سیبا! پس با این احوال، تو خودت هم خائن هستی!» دلم نمی سوخت.

آنها مرا محاکمه کردند. بعد حکم بایکوت و طردم را به اجرا گذاشتند، بدون حتی توضیح و اعلام صریح قضاوت و حکمشان به من و اینان همان کسانی بودند که به دادگاه های فرمایشی رژیم اعتراض داشتند. پتکی دیگر بر اندیشه ها و ذهنیات من.

خبر بایكوت من سریع پیچیده شد. با خودم توی دلم گفتم:« تو ای جوجه کمونیست! (منظورم خدیجه بود که شاید بیش از چند ماه با گروه فعالیت نکرده بود) حالا برای کسی که نمی دانی حداقل در چه موقعیتی از گروه بودم، تعیین و تکلیف می کنی؟»

چه می توانستم بگویم. روشنـگری و بحث بیهوده بود.

حالا باید بعد آن همه مصائب، از راه نرسیده، این درد خرد کننده را تحمل می کردم و در آن محیط بسته ای که خود را به دیدن چادر هم، شنیدن صدای آشنا، کنارهم بودن و درد دل کردن و حمایت و محبت همدیگر دلگرم کرده بودیم، از این سوسوهای امید نیز محروم می شدم. وضعیت من بی شباهت به آن فیلم بایكوت نبود كه در ایران ساخته شده بود.

این مساله در زمان شاه نیز وجود داشت. آن موقع هم یك عده ای راحت برای دیگران تصمیم می گرفتند. یكی از امروز به فردا عزیز، یكی ساواكی، یكی خائن می شد و….

دوستی تعریف میکرد که در آن زمان جلسه مشابه ای تشکیل داده بودند و از دیگر زندانیان در باره دو نفر مشکوک به رابطه جنسی با هم (هموسکسوئل) نظرخواهی می کردند. هر کس با طرد و بایکوت این دو فرد مخالفت می کرد، خودش هم مارک می خورد و نفی می شد.

فشار از بیرون یعنی زندانبانان را در مقابل این شکنجه از همرزمان خود صدها بار قابل تحمل تر می دیدم و این تازه آغاز آن بود و نمیدانستم تا 1.5 سال به طول خواهد انجامید.

بعد از انتقالم به بند4 آنجا هم همین اوضاع بود. خبرها به همه رسیده بودند.

در همان اوایل بایکوت، موقعیت سیاسی ام بقدری تخریب شده بود که حتی اگر ملاقاتی با علی صورت می گرفت و مسائل به نفع من روشن می شد، باز بعید می دانستم که به شرایط قبل برگردم. برگشت زمان به گذشته ممکن نبود.

اینجا به یک آزمایش علمی در رابطه با واکنش های شرطی موجودات و بازتاب های روحی و روانی آنها اشاره می کنم.

یک ماهی را در یک طرف آکواریوم می اندازند و غذای ماهی را در طرف دیگر می ریزند و مابین ماهی و غذای او یک شیشه شفاف غیرقابل مشاهده قرار می دهند.

هر بار که ماهی برای خوردن غذا به طرف آن می رود محکم به مانع شیشه ای برخورد میکند. باز دوباره و سه باره و همین طور این عمل بارها تکرار می شود.

با هر تکراری شدت حرکت ماهی کمتر و کمتر می شود تا اینکه نهایتا ماهی مایوسانه سست و بی حال از به سوی غذا رفتن دست می کشد.

بعد از مدتی شیشه یا مانع برداشته می شود ولی دیگر از ماهی میلی برای حرکت مجدد نبود.

حال زمان زیادی لازم بود تا آن انعکاسات شرطی شده و دریافت های حک شده در ذهن پاک گردند و ماهی دوباره یک ارتباط طبیعی با غذا پیدا کند.

قطعا بررسی سیر جریانات زندان و بازتاب تمامی وقایع در تک تک ما كمك زیادی به شناخت و دریافت ما خواهند کرد.

 صفحاتی از کتاب سیبا – زینب دوران زندان زیبا ناوک

زیبا ناوک در مصاحبه با حمید شریفی افغلنی از علل مهاجرت حمید و شرایط او در یونان و علل مسیحی شدنش سوال می کند و حمید در این رابطه حقایق دردناک و نیز شیرینی را برای ما بازگو می کند
hamburg 10.5.2012

- من شاید با بیش از هزار نفر در قسمتهای مختلف زندان مستقیم یا غیرمستقیم ارتباط داشتم ولی من شخصا شاهد حتی یک موردی نبودم که کسی بگوید به او تجاوزی شده است.

در تمام مدت زندان هیچوقت به من دستی زده نشد مگر در موقع بستن دستها و پاهایم. موقع بردن ما به جائی چوبی به دستمان میدادند که طرف دیگر آن را خودشان می گرفتند وهمیشه برمبنای اعتقادشان مراقب بودند تماس بدنی با ما نداشته باشند.

برخورد صادقانه ومنصفانه حتی به مخالف و دشمن خود نشان دهنده شخصیت سالم ماست. بی جا زیاد کردن پیاز داغ جریانات و از آب گل آلود ماهی گرفتن نهایتا انرژی منفی اش را به خود ما باز خواهد گرداند.

بحث بیان واقعیات است نه ارزش گذاری. مسلم احتمال تعرضات و تجاوزات جنسی را نیز می توان داد وعدم شاهد بودن من دلیل برعدم وجود آنها نیست.

از اینرو در برابر اشخاصی مانند خانم هایده صنعتی از مسئولین جامعه زنان در هامبورگ با ادعای چندین بار تجاوز جنسی به ایشان در زندان، شنونده ای ساکت می مانم، چرا که نمی توانم صحت و سقم آن را اثبات نمایم. با توجه به شناختی که شخصا از شخصیت ایشان بدست آورده ام شک بزرگی در این رابطه دارم.

من به خاطره ای از خودم در زندان اشاره می کنم. ص 20- 22

هر بار که کسی به طرف درمی آمد دلم میریخت. بالاخره بعد از چند روز باز هم مرا با فحش و بد و بیراه برای بازجوئی بردند.

در بازجوئی دوم بازجو مرتب با داد و بیداد می گفت:« تو دروغ گفتی، اقرار نکردی حالا به تو نشان می دهیم! این بار وقتی ترا حسابی تعزیرت کردیم عقلت سرجاش می آید و درست حرف می زنی.»

- آخه برادر برای چی؟ (و باز با آن ننه من غریبم بازیها) برادر! آخه من چند روز پیش تعزیر شدم.

باز می خواستم بازجویم را قانع کنم که من جیره ام را گرفته ام. بازجویم با پوزخندی گفت: « تعزیرشدی یعنی بس ات بوده؟! نه! حالا تازه خواهی فهمید که این بار تعزیر و شلاق چه مزه ای دارند.»

من حسابی ترسیده بودم گفتم:« نه! برادر خواهش می کنم، آخه چرا منو اذیت می کنید؟ »

یک بازجوی دیگربا لهجه غلیظ ترکی پرسید:« نمی خوای راستش را بگی؟»

- آخه من همه چیز را گفتم

(باعصبانیت و تشر)- تو آدم بشو نیستی برو رو تخت! زود باش!

- نه خواهش می کنم نه! نه!

او مرا به تخت بست. این بار اتاق شلوغ نبود. در ابتدا شاید صدای دو نفر بیشتر به گوش نمیرسید. تختی که مرا روی آن بستند پشت یک پرده ای بود. این بار علاوه بر بستن پاهایم، دستهایم را هم قپانی کردند. وای چه دردی داشت. تازه می دیدم که چه ناز نازی ام.

بعد از شاید 20-15 دقیقه دیگر تاب تحمل نداشتم. در همین حین آن بازجو سوالاتش را تکرار میکرد:« می گی؟ راستشو می گی؟» و با کابل به پاهایم می زد.

درد پا و درد قپانی دیگر آه و ناله ام را بلند کرده بود. با آن ادا و اطوارها که برادر نزنید، من بی گناهم و.. به این نتیجه رسیدم که زیر آن فشار بگویم

«می گم می گم. همه چیز را می گم. بـازم کنید! بـازم کنید! »

بازجویم تکرار می کرد:« خوب بگو حالا بگو!» و من با ناله گفتم:« آخه نفسم در نمی آد که حرف بزنم شما مرا باز کنید من کمی آرام بشم تا بگم. اینطوری نمی تونم حرف بزنم.»

و این جمله ها را با قطع و فاصله می گفتم. بازجویم هم با قطع و فاصله مرا می زد و گاه بالا سرم می آمد و دم گوشم جملاتش را تکرار می کرد.

بعد از20-10 دقیقه نمی دانم او تحث تاثیر حرفهایم قرار گرفت یا دلش به رحم آمد یا چی که حرفم را قبول کرد. قپانی دستم را باز کرد به شرطی که من همه چیز را بگویم.

با خودم گفتم از این ستون به آن ستون فرج است بگذار اول باز کند.

شاید بعد دیگر به خودش دوباره این همه زحمت ندهد که مرا روی تخت بخواباند، پاهایم را ببندد و قپانی ام کند.

او دست و پاهایم را باز کرد. می خواستم کمی زمان بگذرد شاید او آرام شود. وقتی من روی تخت نشستم،

گفت:« خوب حالا میگی راستشو؟»

این دفعه من با صدای نازک و حق به جانبی با ناله وزاری گفتم:« آخه من چی بگم؟»

گفتم الانست که او محکم تو سرم بزند که منو مسخره کردی، بعد از اینهمه زحمت باز کردن، حالا میگی چی بگم؟ ولی نمی دانم چه حالتی پیش آمد که صدای او آرامتر شد.

احساس کردم در آن اتاق هیچکس بجز او نیست. همانطور که روی تخت نشسته بودم صدای او به گوشم رسید:« چشم بندت را یک کم بزن بالا ببینم!»

من متعجب مثل دخترهای حرف شنو و نجیب!! چشم بندم را کمی بالا زدم.

در آن زمان من از وابستگان رژیم بشدت متنفر بودم و هیچ احساس ملایمی به آنها نداشتم. یک کمونیست سفت و سخت دو آتیشه، ولی شاید رل دختر قرتی تا حدی مرا از آن موضع خشن و بی انعطاف دور و کمی ملایم ترم نموده بود.

بله! احساسم درست بود. کسی دراتاق نبود. درفاصله دومتری من روی صندلی مردی نشسته بود، جوان، لاغراندام با صورت استخوانی و زمخت اما در آن لحظه نه خشن.

او شاید30 ثانیه به صورت من و چشمانم خیره شد و بعد از لحظاتی آرام گفت:

« خوب چشم بندت را بزن پائین! برو روی آن صندلی بشین و بنویس!»

اما بدون اینکه دیگر فشار و اصراری داشته باشد. بعد پرسید:« غذا خوردی؟ »

و دقایقی بعد غذا برایم آورد.

من شروع به نوشتن و آب و تاب دادن به جفنگیات قبلی ام کردم.

بعد از نیم ساعتی بازجویم آمد و بی اعتنا به نوشته های من، بدون هیچ سوال و برخورد تندی از من خواست بلند شوم. خودکارش را بدستم داد و در حالی که آن طرف خودکار را در دستش داشت مرا به اتاق استراحت برد. چند روز بعد آن، من به بند منتقل شدم.

با این محمل و پوشش و اطلاعات الکی پلکی من همچنان ماندم تا4 ماه بعد که مسائل من بکلی رنگ و شکل دیگری بخود گرفتند.

جالبه که من در تعریف از شکنجه های بدنی خودم حس انتقام و درد ندارم و تنها خاطره ای از آنها برایم مانده است. شاید اینها به مرور در کنار دردهای دیگرم کمرنگ شدند.

بعد از آزادی ام ماجرائی از پدرم شنیدم که به نظرم به این بازجوی ترک بی ربط نبود. مادرم نیز تائید کننده گفته های او بود.

مدتی بعد ازدستگیری من چندین بار از طرف زندان و دادستانی به خانه ما آمدند و درباره من و دیگر خواهر و برادرهایم پرس و جو کردند.

در یکی از این موارد شخصی با پدرم وارد یک بحث خصوصی شده ومی گوید:

« اگر شما راضی بشوید که دخترتان را به من بدهید من او را آزاد می کنم.»

پدرم که در آن شرایط زخم خورده و زجردیده از این جریانات بود و سه تا از فرزندانش به همراه همسران وبچه هایشان آواره شده بودند جواب تندی به او می دهد:

« من دخترم را به شما نمی دهم. دخترم اعدام بشه بهتر از اینه که زن شما بشه! بروید هر کاری دوست دارید بکنید.»

پدرم با این حرف به جرات احساس و اعتقادش را ابراز کرد اما غافل از بازی سرنوشت که چند سال بعد، دخترش داوطلبانه با پاسداری حزب اللهی ازدواج خواهد کرد.

به نظر من تا حدی مثبت و با ارزش است که یک بازجو یا مسئولی در زندان احساس و گرایش خود به من و یا دیگری را نه در تصاحب و تجاوز جنسی بلکه دریک قالب اعتقادی و اخلاقی جهت می دهد. چنانچه «برادرعلی» بازجوی مارینا نعمت نیز برای رسیدن به خواسته اش پیشنهاد ازدواج به مارینا میکند. علل جواب مثبت مارینا جای بحث دیگری دارد.

البته بیان اینها به هیچوجه ناقض دیگر فشارها وعذابهای زندان نیست.

صفحاتی از کتاب سیبا – زینب دوران زندان زیبا ناوک

wiebke klumpp
ویبکه از رابطه جنسی با مردی بعد از جدائی از همسرش حرف می زند که حاصل آن دختر خوشگلی بوده
که امروز از آن به عنوان بزرگترین سرمایه زندگی اش نام می برد
خانه زیبا ناوک  5.2011 hamburg

از آخرین دیدارهایم از حاج آقا یادم هست که او بسیار پریشان و ناراحت بود و حتی ابراز پشیمانی از اعمال و رفتار گذشته اش می کرد.

اینها باعث شدند که من بعد از آزادی ام در سال 1365 به اتفاق معصومه برای پیدا کردن حاجی اقدام نمایم.

معصومه از طرفداران سابق مجاهدین و از توابینی بود که مدتی مسئول بند 4 یا 3 بود. او هم مانند من قصد ادامه تحصیل در حوزه علمیه را داشت.

ما در بیرون زندان مدتی کوتاه با هم در ارتباط بودیم. روزی به پیشنهاد من، ما سراغ حاجی به محله آهنگران درخیابان شهناز رفتیم. نمیدانم گل یا شیرینی هم گرفته بودیم یا نه.

بالاخره بعد از کُلی گشتن و پرس و جو ما موفق به پیدا کردن حاجی در یک دکان آهنگری شدیم. او از دیدن ما بسیار متعجب شده بود و می پرسید چطور شده که ما سراغ او رفته ایم. من گفتم:« پشیمانی و حالات شما در آخرین دیدارهایمان باعث شدند که به سراغ شما بیایم.»

 - کارنامه من ردی ست و روی من پیش خدا سیاهه. من برای اعمال بسیار بد خودم احساس گناه و شرمندگی زیادی دارم.

 - حاج آقا شما می دانید که چقدر مرا زده اید؟ من به دیگران کاری ندارم. حساب آنها با شما جداست. من به خاطر رابطه خودم با شما و برخوردهای آخرمان پیش شما آمده ام.

ببینید! شما اگر هیتلر هم بودید. نگذارید عذاب وجدان داغونتان بکند. این بدترین شکنجه است. انسان می تواند هر لحظه زندگی جدیدی را آغاز کند. زندگی تازه ای بر مبنای تجارب گذشته. من به سهم خودم می گویم که شما را بخشیده ام و نه تنها از شما نفرتی ندارم بلکه حتی  دوستتان دارم. باور کنید حاج آقا!»

حاجی با بدن به یک طرف کجش لحظاتی چند با نگاهی عمیق و خاص به من نظر انداخت و جوابش تنها سکوت بود. این آخرین دیدار من با حاجی بود.

من پیش او رفتم تا حاجی این احساس را داشته باشد که یک زندانی هم می تواند او را ببخشد.

و با تسلی او، امید را دوباره در او زنده کنم، هر چند از طرف مادرم و بعضی دیگران دیوانه خوانده شدم که این اعمال و رفتارهای مرا ناشی از شستشوی مغزی ام می دانستند.

این که دیگران افرادی مثل حاجی را نمی خواهند یا نمی توانند ببخشند مساله آنها با اوست. من آنها را می فهم و از جنبه ای هم حق می دهم.

بخشش و گذشت بدون جبران و ترمیم زخمهای ببار آمده ممکن نیست. این قانون طبیعت است که » نبودی» باید با «بودی» جایگزین گردد تا آن موجود ضایعه دیده حس انتقام نداشته باشد و انرژی منفی از خود ساطع نسازد. غیر آن، ممکن نیست

و هیچ شعار و نصیحتی مانند » لذتی که درعفوست در انتقام نیست» کارساز نبوده و عاری از زیربنای علمی و روانی در ارضای درون انسان خواهند بود.

هر سخن و گفته ای نیز باید زیربنای عینی و قابل لمس در واقعیت داشته باشد وگـرنه آنها فقط اشعار فریبنده و کلمات سطحی مناسب شب های شعر و گپ های روشنفکرانۀ وقت پرکن خواهند بود.

 من از یک ریالی که در 7 سالگی ام به زور از من گرفته اند، نگذشته ام و هنوز با درد از آن یاد می کنم.

یا برای آن تبعیضی که پدرو مادرم بر من قائل شدند، هنوز آنها را نبخشیده ام

یا حتی از آن گلدان قشنگم که همسایه با بی اعتنائی شکست، نگذشته ام

پس چگونه ممکن است از سخت ترین و دردناکترین ضایعات زندگی ام براحتی بگذرم؟

آیا برای ثواب؟! یا برای خدا و آخرت؟!

یا برای انسانیت و اخلاقیات؟! راستی برای چه؟!

جهان، جهان دادوستد است و استوار برحرکتی دینامیک در دادن و گرفتن متقابل!

دوستی از من می پرسید:« زیبا! چرا  تو گاه  از خدا اینقدر با نفرت حرف می زنی؟»

ضمن اشاره به شعرم «هی هی هی توئی که خدا می نامنت، می خواهم با تو حرف بزنم» به او گفتم:« من با این خدا حسابهائی دارم. او باید برای اثبات حسن نیت خود ابتداَ آنانی را که من می خواهم برایم زنده کند. صلاح و ملاح، رضای او، قضا و قدر هم نمی فهم.

این قدم را خداوند قادر بردارد تا من بعد وارد صحبت با او شوم. عزیزم! به این سادگی ها هم که شما فکرمی کنید نیست که انسان راحت از مسائل بگذرد.»

حس انتقام، یک حس طبیعی و سازنده در انسان است و بدون آن گاه ضرورت حیات زیر سوال می رود. منتها انسان شعورمند قادر است به این حس طبیعی و خام، سمت و سوئی صحیح داده تا سیر جریانات و تغییر و تحولات فردی و اجتماعی بدون تهاجم و خشونت پیش روند و این هنر بسی والائی است.

کمبودها و احساس طلب من و عقده هایم در زندگی آنقدر زیادند که این خلاءها حس بسیار قوی انتقام را در من زنده نگه داشته اند. حسی که نه تنها نتوانسته ام فرو بنشانمش، بلکه بازیگر رل مهمی در زندگی ام شده است.

عقده هائی از همه، خدا، دین، فرهنگ، مدرسه، جامعه، دولت، پدر، مادر، نزدیکان، دوستان، آشنایان، بیگانگان، و نیز از این رژیم اسلامی و..حرفهای بسیاری که وقت همه خواهد رسید.

بعد از سالها سیر و سلوک و کنکاش های بسیار در رواندرمانی عاقبت به راه حلی برای رفع عطش انتقام و کمبودهایم رسیدم که همیشه از آن به عـنوان » تـز و دکترای تخصص ام» نام برده ام. قبولی آن تز در گرو درمان خودم و رهائی من از کمپلکس هایم خواهد بود.

به این نتیجه رسیدم که با قلم و بیان بدون ملاحظه، بی توجه به پیامدهای آن، خودم و دیگران مرتبط به خودم را بی هیچ سانسوری روی میز تشریح برای کالبد شکافی و آنالیز بگذارم و پرده از اعمال مان بردارم تا در صحرای محشر خودمان بدون سازمان امنیت و مخفی کاری به قضاوت و داوری برویم.

در این صورت حداقل در وهله اول وضعیت خود من روشن خواهد شد که به دیـگران بدهـکار نباشم و اگر کـسی هم از من طلـبی دارد پا پیـش گذارد و بی محابا رویاروی همگان ابراز کند. این قدم اول برای آرامش من خواهد بود.

رابطه من و حاج آقا نیز خارج از ایـن قانونمندی های حس انتقام و بخشش نیست. بـدون زمینه های عینی و دادن و گرفتن های متقابل ما نسبت به هم، بخشش من نمی توانست معنائی داشته باشد و گرنه چرا من چنین حالتی را به امثال لاجوردی ها ندارم.

این ویژگی مناسبات من با حاجی بود و اصلا به معنای مثبت بودن شخصیت او یا توجیه اعمالش در کل نیست.

مهدی اصلانی در مصاحبه آرش با من در نقد رابطه من و حاجی به همین نکته اشاره میکرد: « یک شکنجه گر جلاد هم می تواند بهترین عواطف را به کسانی مانند فرزندش داشته باشد.» جواب من اینست:« آیا باید این رابطه عاطفی را از آن فرزند گرفت یا آنکه با هنر و درایت روابط مشابه ای را نیز با دیگران برای آن جلاد  بوجود آورد؟»

پس کجا هستند عرصه های تحقق عینی و عملی روشهای ماکارنکو که چاقوی خون آلود لمپن جنایتکار را به چاقوی جراحی ِطبیبی ماهر و انساندوست بدل می کرد؟

نفی وجود پتانسیل های مثبت و سازنده در معدن وجود انسانی ناقض تئوری دینامیک و تکامل طبیعت و اجتماع بشری می باشد.

امثال من کم نبودند. کیانوش اعتمادی از سردسته های مبارزان در تابوتها، داوطلبانه مصاحبه می کند، بالای سر دوستش جمیله می رود، باعث برگشت او و بسیاری از مقاومان دیگر میشود، تواب و حتی مسئول بند شده و با ثبات روحی و توانائی اش تا حدی در رفاه و آرامش زندانیان موفق می شود، به پیشنهاد حاجی و همسرش نام هدی را برخود می گذارد و دوست خوبی را برای آنها می شود تا جائی که این مهر و محبت او به حاجی تا بعد از زندان و تا به امروز که او در شهر منچستر انگلیس زندگی می کند، باقی مانده است. به امید آن روزی که او نیز تجارب زندگیش را به زبان آورد و این مجموعه از ابعاد مختلف تکمیل شود.

اگر مارینا نعمت هم به بازجویش علی احساسی پیدا میکند و سه سال با او همبستر می شود قطعا دادن و گرفتن های احساسی و درونی در این امر وجود داشته است و گرنه محال بود که مارینا آن را قبول کند. چرا چنین رابطه ای بین مارینا و بازجوی دیگرش حامد پیش نیامد؟

آیا می خواهیم این حداقل عواطف بوجود آمده مابین مارینا و علی را از بین ببریم؟

رفتار هیچ یک از ما با شرایط خاص خودمان نسخه ای برای دیگران نیست و نباید آن را به همه تعمیم داد. یک رفتار برای فردی میتواند درست باشد ولی همان برای دیگری در شرایط دیگر غیرمحتمل و  ناممکن.

ما همه در زندان دنیای خاص خود را داشتیم و به مانند تکه های مختلف یک پازل Puzzel

  بودیم که در نهایت یک مجموعه را تکمیل می کردیم. هیچ قسمتی از این مجموعه پازل در عین مرتبط بودن به هم مشابه دیگری نیست. ما اگر بتوانیم همدیگر را در شرایط خاص خودمان بفهمیم قدم بزرگی در شناخت و درک و نزدیکی به هم برداشته ایم.

مینو خواجه الدین در مصاحبه با من در جائی می گوید: « زیبا! برای من عجیب است که نه تنها تو بلکه زندانیان دیگری که می شناسم و حتی تا آخر مقاوم و سرموضع ضدرژیم مانده بودند وقتی از حاج آقا صحبت می کنند حالت برخوردشان یک جورهائی دوستانه و صمیمانه است در حالی که من ِ زندانی زمان شاه، با گذشت زمان زیاد هنوز هم نمی توانم اینگونه از ساواک و دست اندرکاران آن حرف بزنم. به نظرت علتش چه چیز می تواند باشد؟»

- خوشحالم که تو حداقل در این رابطه جرات بیان بخشی از واقعیت را داری.

در باره جنبه های منفی این زندانها آنقدر کتابها و نوشته ها به تحریر درآمده اند که من در پاسخ به سوال تو دیگر لزومی به تکرار آنها نمی بینم.

یکی از جنبه های مثبت و قابل توجه برای من این بود که در روبروئی مستقیم با واقعیت زندان، از آن تصورات و توهمات وحشتناک ساخته و پرداخته شده در ذهنم از زندان پائین آمدم، البته نه به این معنا که زندان سخت و هولناک نبوده بلکه بطور نسبی واقعیت از آن ترس ذهنی شده ما کمرنگ تر بود.

مطمئنا امثال من زیادند. با کمی صبر کم کم ما شاهد سخنان این افراد هم خواهیم بود.

من این را بروشنی در برخورد با افراد زندان نرفته حس می کنم که آنها در مقایسه با ما زندان رفتگان از شکنجه ها، فشارها و مسئولین زندان از جمله حاج آقا بسیار با خشونت و نفرت بیشتری حرف میزنند. چرا که آنها تنها شنوا و متاثر از سخنان یک بُعدی مخالفان رژیم بودند وهستند، در حالی که ما شاهد ابعاد دیگری نیز بودیم.

حاجی فرد لات و لمپنی بود ولی با ویژگی های مثبت و بامزه ای که داشت درعین فشارها و زجرهایش خاطرات حتی جالب و خنده داری نیز برای همه ما بجای گذاشته است….

صفحاتی از کتاب سیبا – زینب دوران زندان زیبا ناوک

زیبا ناوک در مصاحبه با حمید شریفی از علل مهاجرت حمید و شرایط او در یونان و علل مسیحی شدنش سوال می کند و حمید در این رابطه حقایق دردناک و نیز شیرینی را برای ما بازگو می کند
hamburg 10.5.2012

برای ملاحظه این کلیپ لطفا روی لینک زیر یا  لینک بالا کلیک کنید 

http://vimeo.com/42064790